سفارش تبلیغ
تبلیغات در پارسی بلاگ

مهدی مشکات ـ شعرونظر

                                                             (این غزل یک هفته پیش تراز واقعه ی

                                                                11سپتامبرـ بی خبرازهمه جاـ سروده شد)

 

 

شب است و ناله ی ناقوس مرگ می ­آید

و سایه ­ای که به پابوس مرگ می­ آید

 

کسی به جنگ صلیبای فتنه آمده است؟

اذان ماتم و ناقوس مرگ می­ آید!

 

«دل صنوبری­ ام مثل [برگ] می­ لرزد»

کسی نمی­ شنود؟! کوس مرگ می­ آید!!

 

به بالش پَرِ قو، آرمیده- گوشاگوش

بهوش باش که ققنوس مرگ می ­آید

 

شما که گرم به کوه نبوغ می­ تازید!...

و گرم، هی هیِ معکوسِ مرگ می­ آید

 

به روح توتمِ ناموس زندگی سوگند

که روح توتمِ ناموس مرگ می­ آید

 

تو هم ستاره ی دنباله­ دار را دیدی

 که سایه سایه ی فانوس مرگ می­ آید؟...

 

کدام مرگِ گرانخواب، خواب می­ بیند

که امشب این همه کابوس مرگ می­ آید؟

 

فصیح می­ شنوم من از آخرین اُقنوم:

شب است و ناله ی ناقوس مرگ می­ آید

 

و آفتاب ... که می­ جوشد از گریب منار

و آتشی که به قاموس مرگ می­ آید!

                                            12شهریور   1380


ارسال شده در توسط مهدی مشکات(بیاتی)