سفارش تبلیغ
پیشنهاد نام دامنه هاست ایران

مهدی مشکات ـ شعرونظر

این طنینِ سخن کیست که برجا مانده
لرزه بر پیکره ء مردمِ دنیا مانده
از صدای سخن عشق همین معلوم است
که "خودعشق" دراین معرکه برجا مانده
دختری پرده نشین صیحه به صحرا زدو گفت:
آی مردم پدر ماست که تنها مانده
من نفهمیدم ازین همهمه چیزی ...شاید
یک وجب فاصله تا محشر کبرا مانده !
این معمای غریبی ست ولی مشهور است:
ساقیِ تشنه لبی بر لب دریا مانده !
تاابد علقمه از کارلبش مبهوت است
دهن مَشک هنوز از ادبش وامانده
غرق خون بود ولی پلک نمی زد عباس
گوییا منتظر حضرت زهرا مانده
بخدا سینه زنان " وای حسینا" ی شما
وایه هایی ست که بر سینه ء سقا مانده
آسمان بار امانت به زمین داد ولی
پاره پاره بدنش تشنه به صحرا مانده
آه ،از مردم کوفی که زیادند امروز
قرن ها حجت حق یکه وتنها مانده !..
یک نفر منتظر ماست ـ ببین می فهمی :
این طنین سخن کیست که برجا مانده ؟!

مهدی مشکات/1393


ارسال شده در توسط مهدی مشکات(بیاتی)

عصر عاشورا زمان بی کسی

باز شد چشمان ناز نرگسی

 

چون که در گهواره آوایی شنید

سر زلالایی به شیدایی کشید

 

یا بن زهرا! این کبوتر پیک توست

دستهای کوچک لبیک توست

 

دم به دم می­ ریزد از چشمش غزل

منطق شیرینِ اَحلی مِن عسل

 

از لبش شهد شهادت ریخته

آب و آتش را به هم آمیخته

 

غنچه لبریز ملاحت آمده

خون به لبهای فصاحت آمده

 

یا حسین بن علی! من زنده ­ام

از غریبیِ شما شرمنده ­ام

 

خون اسماعیل می­ جوشد زخاک

یا حسین بن علی روحی فداک

 

ای خلیل الله! قربانت منم

آخرین سرباز میدانت منم

 

گر چه با اکبر برابر نیستم

من ز اسماعیل کمتر نیستم

 

شیرِ شیرم، گر چه طفل شیری ­ام

باز کن قنداقه ء  زنجیری­ ام

 

تا که در پای تو خونجوشی کنم

با شهیدان تو همدوشی کنم

 

غنچه ء  چشم انتظاری پیر شد

یا بن زهرا ! یا بن زهرا ! دیر شد ...

 ¨

(شور می زد پنجه ء طفل  رباب

تا لسانُ الله آید در جواب:)

 

پس پدر قنداقه ء اصغر گرفت

آسمان خورشید را در بر گرفت

 

بر نخیل قامت شاه عرب

کودک شیرین لب آمد یا رطب ؟

 

خوابِ راحت کرده بر گل عندلیب

یا مسیح کوچک آمد بر صلیب؟

 

گفت شاه: ای ماه، غمازی مکن

با جراحات دلم بازی مکن

 

گر چه بابایت غریب و بی کس است

داغ اکبر داغ عباس­ش بس است...

 

***

شاه ،بالا برد «مَن والاه» را

تا ببیند قوم عاد آن ماه را

 

تا سپیدیِ گلو را در بغل

بنگرند آن رو سیاهان دغل

 

در غدیر خون نشان از خُم گرفت

پس علی را بر سر مردم گرفت:

 

هر که من مولای اویم، العطش !

بهر طفلی جرعه جویم، العطش !

 

تشنه ء تیغ گلویم من نه آب

العطش! و الله اعلم بالجواب

 

هان ببینید! این علیِ اصغر است!

پاره ­ای از پیکر پیغمبر است!

 

این علی هم حجتی تابنده است

العطش! هر کس خدا را بنده است

 

آی خفاشانِ کور از آفتاب

آیتی آورده­ ام از ماهتاب

 

هیچ قومی غنچه را پرپر نکرد

خار هم این ننگ را باور نکرد

 

این علی آیینه بر آیینتان

چشم دنیا شرمسار از دینتان ...

 

«ثقل اصغر» عِدل قرآن حسین

حلقه ء  گُل بر گریبان حسین

 

داشت جان می ­باخت در این هروله

آه از تیر خلاص حرمله

 

این که خود می­ میرد آخر از عطش

ای فلک، تیر از کمان دیگر مکش

 

طفل را از شیر گیرندش به نان

حنجر اصغر بریدی با سنان!؟

 

آه نفرین بر تو آب، اُف بر تو خاک

دست بی­ باک فلک  ، تَبَّت یداک

...

شبنمی دیگر به رخسارش نبود

هیچ تدبیری نگهدارش نبود

 

چون شفق گلگونه ­هایش سوخته

چشم بر خورشید مغرب دوخته

 

چنگ می­زد بر گریبان حسین

آه از موی پریشان حسین

 

تشنه جان می­سوخت از پا تا به سر

آب هم درمان نمی­ کردش دگر

 

«درد ما را نیست درمان الغیاث»

پادشاه تشنه کامان! الغیاث...

 

بر سر گلدسته، رو بر آسمان

ترک سر کرد از بناگوش اذان

 

کودک من! تشنه خوابیدی چرا؟

ماه من! دیگر نتابیدی چرا؟

 

آمدم آبت دهم پرپر شدی

خواستم خوابت کنم بی سر شدی

 

ای گل ای گل، ای گلِ آغوش من

تو چه کردی با دل مدهوش من

 

دست در دامان  من آویختی

وه چه آتش در دلم انگیختی

 

آسمان را در زمین افروختند؟

شهپر روح الامین را سوختند؟

 

در حرم محشر به پا شد ـ وای وای

کربلا در کربلا شد ـ   وای وای

 

این خبر در آسمان آوازه شد

زین مصیبت داغ اکبر تازه شد

 

این مصیبت از مصیبت­ها جداست

تسلیت در این مصیبت از خداست

 

ای زمین با چشم گردون گریه کن

ای فرات با وفا ! خون گریه کن

                                          مهدی مشکات/ 1377

 """""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

 خون ثارالله ،سوی آســــــــــــــمان           از همان جا کامد آن جا شد روان

قطـــــــره ­ای از خون پاکش برنگشت          ســــــــــاغر صبر الهی سر نگشت

گر چه از این خون کسی آگاه نیست           کم زخــــون ناقه ء  الله نیست...

کربلا معـــــــــــــــــــــــراج آل الله شد           تُندر  اصغــــــــــــــربُراق راه شد


ارسال شده در توسط مهدی مشکات(بیاتی)

این صدای ناز معصومیت است               

گوش کن! این راز مظلومیت است 

 

کودکانی تشنه بر خاک حرم                   

لابه لای خاک می جویند نَم

 

خوابشان لبریز شورآهنگ آب                

قصه هاشان هُرم آب و رنگ آب

 

در زمین آبی نبود انگار هیچ                    

آسمان آبی نبود انگار هیچ

 

دشتِ دریا ، مشکِ سقا، نم نداشت          

چشمه ء تقدیرشان زمزم نداشت

 

زهره با مضرابشان نازی نکرد                   

دبّ اصغر با کسی بازی نکرد

 

چشمه ء خورشید ،بی میغ و دریغ                

داغ می جوشید از تیغ و ستیغ

 

آفتابان تیغ مسموم آخته                           

بعد از این می میرد از دم فاخته

 

سینه سرخان بی صدا خواهند سوخت      

چشم آبی ها نظر خواهند دوخت

 

آخر این صحرا بیابان می شود                  

این سحر شام غریبان می شود

 

عاقبت این اشکهای دلْ‌نمک                   

شور می‌گیرد به صحرا نم‌نمک

 

آه! ماه من! کجای این کویر                    

می شود راهی بجویم بر غدیر؟

 

با تو می گویم،  امینِ آفتاب!                      

سایه می خواهد زمین آفتاب

 

دشتبان لاله های سوخته!                          

گوش کردی بر صلای سوخته؟

 

چند باید سوخت در فقدان آب؟                             

تا کجا سرمی دواند این سراب؟

 

دشتْ داغ و مشکْ داغ و اشکْ داغ       

تا کجا باید بسوزد این چراغ

 

قحط یاران، قحط باران، قحط آب          

ساقیا بردار دست مستجاب

                                   مهدی مشکات/1376


ارسال شده در توسط مهدی مشکات(بیاتی)

                            اختر برج کربلا رقیه

                            عشق جگرسوز بابا رقیه          

« دختر میگن باباییه راس میگن»         مرغ دلش هواییه راس میگن

بابا ش که دیر بیاد دلش میگیره          اگه نیاد ،یواش یواش می میره

                          اختر برج کربلا رقیه

                          عشق جگرسوز بابا رقیه  

اونا که  دختـــــر   ندارن بدونن             راز منو تو  روضه ها بخونن:

شب همه شب خواب بابا می بینم      شکوفه از باغ چشاش می چینم

دیشب دیدیم پیرهنش خاکیه             توی چشاش یه راز غمناکیه

گفتم بابا تو هم دلت غریبه                رفتنت واومدنت عجیبه

سفر میری، بی خبرم میذاری            نصفه ء شب سر زدند عجیبه

یادم میاد تو کوفه گفتم یه بار :           رو نیزه ها خندیدنت عجیبه

گل گل لب خند تو خیلی نیکه            گلدون قلب من فقط کوچیکه.. 

                              اخـــــتر برج کربلا  رقیه  

                              عشق جگر سوز بابا رقیه...

 حالا میخوام بگم بابای خوبم             بی تو پر از زمزمه ء غروبم 

بی تو بابا منو کتک میزنند                 به زخمای دلم نمک میزنند

بی تو ازین زندگی سیرم دیگه            خداکنه زوتر بمیرم دیگه

موهای دخترت بابا سفید شد            آره کوچیکم ولی پیرم دیگه

دخترچارساله که پیر نمیشه             اونکه بابا داره اسیر نمیشه

 برنمیگردی پیشمون ـ میدونم           کارم تمومه بابا جون میدونم 

گفتم اگه بیای شفا میگیرم              خرابه را واست طلا میگیرم 

اما چه فایده ..توکه بر نگشتی          پا رودلم گذاشتی وگذشتی 

حالا من و غروب غمگیر عشق         حالا من و شهر غریب دمشق 

حالا منو شکوفه های خسته           حالا منو گلدونِ دلشکسته...

 شب همه شب خواب بابا میبینم     شکوفه از باغ چشاش میچینم 

دیشب که دید خیلی غریب وخستم   یک گل سربریده داد به دستم 

                      حالا من و نگاه  ارغوانی 

                      حالا من وسکوت آسمانی../مهدی مشکات 1380


ارسال شده در توسط مهدی مشکات(بیاتی)

بسم الله 

1ـ دوست عزیزی  در جواب پست قبلیم (بیاهلال محرم دمید گریه کنیم..) این جمله تکراری را نوشته بود که : "حسین تشنه آب نبود تشنه اشک نبود تشنه عدالت بود..." وچون میدونیم که حالا اول محرمه و کم کم سروکله اینجور پیامها هم  تک وتوک  پیدا میشه .لذا جوابی که به اون دوست عزیز دادم را با تغییراتی در اینجا هم به شما تقدیم میکنم .هرچند سزاوار بود یک مقاله دقیق و مفصلی نوشته بشه اما فعلا همین  مطلب زیرپستی را در همین حد ازبنده  بپذیریدوفطور وقصورش را هم به بزرگواری خودتون ببخشید :

می دونی "اناقتیل العبرات "یعنی چی عزیزم؟ انتظار میره بینش و اندیشه بچه های شیعه خیلی فراتر ازاین حرفهای کهنه ونخ نمای تکراری باشه .قربانت گردم کمی توجه کن ببین اینهمه فیلسوف وسیاستمدار واصلاح طلب وعدالت جو در دنیااومدند ورفتند همشون هم البته سهم زیادی در پیشرفت علم واندیشه داشتند و هیچ شکی هم دراهمیت وارزش کار دانشمندان وبزرگان تاریخ نیست .اما تاحالا فکرشو کردی : چند نفراز ما حتی یک جمله از حرفهای امثال افلاطون و منتسکیو.. و  لوتر ...رابلدیم ؟ چه کسی را میشناسین که مثلا درروز مرگ سقراط ـ الهه ء علم غرب ! ـ حداقل یک شمع روشن کنه؟ ولی ببین  حسین را همه بچه ها وبزرگ ها ، همه بی سوادها وهمه فیلسوفان وعالمان  جهان اسلام وحتی بسیاری از پیروان ادیان دیگه  هم به خوبی میشناسند  وغالبا با سرگذشت واهداف واندیشه های اوبخوبی آشناهستند .وبهش عشق می ورزند وهرساله میلیاردها نذورات وهدایا تقدیمش میکنند محرم وعاشورا که میشه کمتر خونه یا کوچه ای را پیدا میکنی که به تکاپوی حسین نیفته و..بالاخره  هرکسی یه جوری عرض ارادت ومحبتی میکنه ..اصلا خود این شورش جهانی عاشورا (اونهم با مدیریت ومشارکت خودجوش مردمی)یک معجزه است ـ نیست؟ واین معجزه ایه که تاحالا درمورد هیچ بزرگ واندیشمند واصلاح طلبی اتفاق نیفتاده .میدونید علتش چیه؟ علتش اینه که اونها فقط با سطح "اندیشه وعقلانیت"  انسانها تماس گرفتند وبس! اما دقت کن که : حسین با همه سطوح : "اندیشه" و"عقلانیت"  ،"عواطف" واحساسات" وهمچنین با "فطرت  قدسی"  ما  تماس گرفت.امام  حسین مقرحکومت خودش را در قلب ما ، در مرکز عواطف واحساسات ما تاسیس کرد.حسین با زبان بین المللی "عاطفه واحساس"  سخن گفت.این زبان را همه می فهمند واین زبانیه که خیلی زودتروخیلی بهتر  از هرزبان دیگه ای پیام هارا منتقل میکنه وهمه را متاثر میکنه( ثارالله!) وتو میبینی که حتی دشمن خبیثی مثل مروان بن حکم هم  برمصیبت عباس وبرادرانش اشک می ریزه ومتاثر میشه ! ودر واقع به زانو درمیاد. همونجوری که اولین مجلس عزای حسین توخود کاخ یزید وبه دستور خود یزید علیه اللعنه برپا میشه ..بله برادرم !  حسین بن علی علیه السلام با علی اصغرش با رقیه ش با عموجان عباس با عمه جان زینب ..و با قاسم دامادش دوست ودشمن را به زانو درآورد[1] ...اینها چهره هایی آشنا برای همه ء خانواده ها  ،در همه سطوح فکری وفرهنگی هستند همه "عمه" را می فهمند "عمو" رامی فهمند "طفل شیرخواره" را می فهمند عواطف "دختر سه ساله"  را می فهمندودرنتیجه همگی وقتی داستان حسین را میشنوند ناخودآگاه ، همزادپنداری میکنند ، زندگی حسین را لمس میکنند چون حسین با تموم زندگیش به میدان اومد  ... حسین به اتفاق خانواده عزیزش مهمان عواطف بشریتند ونام اونها دلها را متاثر میکنه . تنور عواطف را برافروخته میکنه وشورش ابدی درخلق عالم ایجاد میکنه که هرساله میلیونها انسان را به خیابانها وتکایا وبه مرقد مطهرش میکشونه و..اونوقت درزیرهمین باران اشک وعواطف عاشورایی ما ، آرام آرام اهداف قیام وفلسفه شهادتش را هم  درگ رگ جان ودل ما جاری خواهدکرد ..اناقتیل العبرات!.........                                                                             (پس: گریه خوبست ـ بیا گریه کنیم /ونگوییم :چرا گریه کنیم؟  )                                                                                                                                                         السلام علی الحسین وعلی علی بن الحسین وعلی اولاد الحسین وعلی اصحاب الحسین

............................................................

[1]فلقدعظمت بک الرزیه وجلت ...فی اهل السماوات واهل الارضین (زیارت عاشورای غیر معروفه)

بیت جاودانه محتشم :"بازاین چه شورش است که درخلق عالم است" هم  ملهم از همین فقره زیارت عاشوراست

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

 دامادی قاسم سلام الله علیه

 دوست عزیز دیگری ضمن ابراز محبت ولطف ، تذکردادند که : دامادی حضرت قاسم. سلام الله علیه. واقعیت نداره 

جواب:سلام سامان عزیز. ماجرای دامادی حضرت قاسم سلام الله علیه درمنابع متعددی ذکرشده واسرار وحکمتهای جالبی هم دراین عمل وجودداره که اگر فرصتی شد در پستی تقدیم میکنم .اما کسانی که نااگاهانه با این حقیقت مخالفت کردند هیچ دلیلی بر گفته خودشون جز استبعاد عقلی ! ندارند کتاب «محرق القلوب» مرحوم ملامهدی نراقی «المنتخب فی جمع المراثی و الخطب»


« کتاب بحر الانساب » منسوب به سید مرتضی(علم الهدی) وهمینطور درکتاب روضة الشهدا ودر ریاض القدس با استنادهایی (وچندین منبع دیگه که الان مدنظرم نیست) نقل کردند:

چون نوبت به قاسم بن حسن علیهماالسّلام رسید حضرت امام حسین صلوات الله علیه قاسم  را در کنار گرفته و ماجرای وصیت امام حسن صلوات الله علیه را مبنی بر تمایل اون حضرت به ازدواج قاسم با دختر عزیزشون فاطمه  علیهماالسلام را متذکرشدند...

 

ارسال شده در توسط مهدی مشکات(بیاتی)

 

بیا هلال محــــرم دمید، گریه کنیم

به زیر بیرق شاه شـــــــهید گریه کنیم

 

بس است اینهمه یکسال، سیر خندیدیم

یکی دوماه بیا تا شدید گریه کنیم

 

به داغهای خداوندگار غم ـ زینب 

که گریه کردن او کس ندید گریه کنیم*

 

برای حجله ء قاسم ، عمو، رباب ... همه

به سرخ وسبز وکبود وسپید گریه کنیم 

 

به یاد دخترک تشنه، پابرهنه، یتیم

که روی خار بیابان دوید گریه کنیم 

 

وبرگلوی علی اصغر شهیدی که

 بجای شیر، سنان را مکید گریه کنیم

 

علی الخصوص برآن ساعتی که شاه شهید

شد از برادر خود ناامید گریه کنیم

 

وخاک بر سر دنیا کنیم اگر نتوان 

به کاکلی که به خون در تپید گریه کنیم

 

خدا نیاورد آن روز را که نتوانیم 

ازآنچه بر سر مولا رسید گریه کنیم 

 

جدید می شود این اشک ها ـ خدارا شکر

برای آنکه همیشه جـــــــــدید گریه کنیم

 

«سری به نیزه بلنداست و» خوب می دانیم

چگونه قصه که اینجا رسید گریه کنیم 

 

بیا به غربت خورشید غایب از نظری

 که خون زمشرق چشمش چکید گریه کنیم

***

                (یاصاحب الزمان:)       

                         هزار ویکصد وهفتاد وچند سال گذشت 

                         کسی برای تو آیا شنید گریه کنیم؟/ مهدی مشکات1389

""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

*هرچه درتاریخ کربلا تتبع کردم (پس از عاشورا)جایی گریه ء بانو زینب را ندیدم!

 

 

 

 


ارسال شده در توسط مهدی مشکات(بیاتی)

 بی شک یکی ازموثرترین ومهیب ترین تاثیر های نامبارک فرهنگ فردگرایی(اندیویدآلیسم)هم اکنون در چهره ی معماری ما نمایانگرشده است.

راستی ! ملتی که هویت مجسم خود ،یعنی «معماری »را بااین شدت وشتاب ـ آن هم روی درفرهنگ ضدسنت ـ ازدست می دهد ، چه فردا وچه فرهنگی درانتظارخواهد داشت وازکدامسبک ایرانی اسلامی سخن تواند کرد؟..

شهرداریِ شهری چون اصفهان(شهری  که گل سرسبد وسمبل  معماری اقلیمی بوده است.)هم اکنون«تخریب سالانه 30درصد از بناهای قدیمی»را  ازمهمترین رسالت های خود دانسته وبه موفقیت خویش در این میدان نیز می نازد!هیچ حرکت وحمیت جدی هم در تعریف واحیای معماری سنتی  به چشم نمی آید...مسلما این درد و دغدغه ی دردمندان ودلسوختگان  این فرهنگ (یعنی بازگشت به سبک وهویت ملی ودینی )که درنگرانی ها وسخنان جدی رهبری معظم مانیز انعکاس بسیار دارد راتنها در شعار هاوبنرهاوبرنامه های فرمایشی وتشریفاتی پرهزینه خلاصه نباید کرد. بلکه برای این مهـــــــــــــم ،نیازمند یک نهضت جدی از سوی مردم ومسؤلانیم والبته لازم است منادیان این نهضت نیز بیش وپیش ازهرکس ،خودِتریبون های فرهنگی ماباشند که شعروشاعران ازمؤثرترین آن تریبون هایند واکنون مثنوی مستعجل "آب درکوزه" که دراینجا تقدیم می شود  هم قدمی لرزان وکوتاه در همین میدان بوده و البته محتاج نقد ونوازش ودست گیری اهل نظر وهمه ی خوانندگان مکرم خواهد 

............................................................................

........................................

...............

......

...

*

آب درکوزه 1:

 

حالم امشب چقدَر مطلوب است

از کجا آمده باشم خوب است؟

امشب از دشت بهشت آمده ام 

من که ازخانه ی خشت آمده ام

 

یادتان هست؟..چه دورانی بود!

چه بهاران وچه بارانی بود!..

    ****

خانه ها  خشتی وچوبی ـ هم کف

سطح کیفیت آن  لایوصَــــــف

می وزید از دلِ هر خانه ی خشت

بوی جان،بوی خدا، بوی بهشت

 

زندگی فلسفه ی «معبد» داشت

بام هرخانه ببین گنبد داشت!

نقص ها داشت ولی میزان بود

زندگی کوکِ دلِ انسان بود

 

بی سبب نیست که محکم بودند

مثل مشتی گره در هم بودند

عصرِ درمتنِ زمین گُل کردن

خار اگر هست تحمل کردن

 

نه فقط چربی ونرمی دارد

زندگی سردی وگرمی دارد

کم پیِ صنعتِ عشرت بودند

پیِ «آبادی وعبرت»بودند!

 

عَرضه کم بود،تقاضا کم بود

عصــــرِآزادگـــیِ آدم بود..

***

خانه ها ساده ولی حالت داشت

مثل حالا نه فقط آلت داشت

مثل حالا، نه  حراج آهن بود

مشتشان پُرـ دلشان نشکن بود

 

خانه ها« هَشتی »ومَشتی بودند

مثل یک «گوشه ی دشتی» بودند

حجره در حجره:برادر، خواهر

پدرومـــــــــــادرشان بالاسر

 

خانه ها قاعدتا  بی بی داشت

که خود آدابی وترتیبی داشت

خانه، یک جامعه ی کوچک بود

نه که زندانی وآلــونک بود

 

خانه با خانه به هم راهی داشت

دل مردم به  هم آگاهی داشت

زندگی دورِهم اش انسانی ست

«خانه دربست» همان زندان نیست!؟

 

زندگی درجریانش خوب است

دورِهم بودنِ آنش خوب است

زندگی درقفسِ بسته که نیست

آدمی طوطیِ دلخســــته که نیست..

 

نه فقط حرکت وشرکت خوب است

حرکت وشرکت وبرکت خوب است

برکت آنجاست که دلها باشند

نه فقط تن تنِ تنها باشند

***

دوره ی «منزل دربست» آمد

آدمی زاده به بن بست آمد

چون به دنبال هوس افتادیم

دیدی آخر به قفس افتادیم!؟

 

همه را از خودمان دَک کردیم

بعدهم درخودمان شک کردیم

توببین: بی پرو بالی حالا

دایما حال به حـــــالی حالا

 

دلِ بی کس شده ات غمگین است

بله !« بحران هویت»این  ست ...

***

شرف آدمی از «اصل »اش بود

مدرک معتبرش:«نسل» اش بود

این خودش باعثِ خوبی می شد

نسل شان وارث خوبی می شد

 

این نظر گرچه کمی درویشی ست

بهتراز این همه پر تشویشی ست:

چون اصا لت به «خودِ انسان» بود

سایر مسأ له ها آسان بود!


چه کسی دغدغه ی مسکن داشت؟

غمِ قسط وعقب افتادن داشت؟

خشتی وکاه وگِل وچوبی چند

رختی وبختی وعمری پیوند

 

فـوقِ فوقش کسی اَعیانی بود

جازی اش قالیِ کرمانی بود..

یک عروسی  چه عزایی دارد؟

عمر انسان چه بقایی دارد؟

 

این همه دغدغه ها یعنــــــی چه؟

پس توکــــل به خدا یعنی چه؟

آه! دنیا   چقدَر رسمی شد

کاش این رنگ وریا،بس می شد


خرج تالار وتوقـع چقدَر؟

خودمانیم ! تصـنع چقدر؟

خرج تالارِ گران تر دادیم

شادی از کوچه ی خود پَر دادیم

 

بله!سرویس وتدارک دیدند

سفره ی «سنّتِ» ما برچیدند!

آن چراغانی وآذینش کو؟

آن همه سنت وآیین اش کو؟

 

«راحتی» محورِمان شد آری

زندگی بارِ گران شد، باری:

جای سنت، همه تشریفات است

کلفَتی کردنِ تکلیفات است

 

چقدَر فکرِگزافی داریم؟

چقدر بار اضافی داریم؟...

این حباب است ـ ترَک خواهد خورد

چوب از دست فلک خواهدخورد......

***

 

...خانه ها شیک نبودند آن روز

اهل ماتیک نبودند آن روز

همه زیبایی شان جاری بود

عشق ،یک عادتِ  رفتاری بود

 

چه نیازی به بزک بود آن جا؟

چه کسی اهل کلک بود آن جا؟

هرکسی رنگ دلش گل می کرد،

عشق را صرف تکامل می کرد

 

عشق،پروانه ی هرمیلاداست

هرکه عاشق نشود نوزاداست

عشق،یک دغدغه ی خاکی نیست

عشق ـ والله به جز پاکی نیست

 

عشق را مسأ له دارش نکنید

یوسف است این همه خوارش نکنید

کرم در پیله ی خود می چرخد

عشق را عقل کجا می فهمد؟

 

عشق را اهل عدم می فهمند

عاشقان لهجه ی هم می فهمند

فقرا ! سکّه ی  جود است این عشق

مرهم زخمِ وجود است این عشق

 

بگذرم...عشق،خرابم نکند ! 

«آب درکوزه» ،شرابم نکند!

این زمان بگذرم وبگذارم

«آب در کوزه »ی خود بردارم:*

                                                                  .................آب درکوزه2:............................

 

در ودیوار، مقـــــــــــــوّس بودند

طرحِ محرابِ مقــــــدس بودند

 

قابِ قوسینِ خـــــــدا بردلها 

طرحِ دل بود درآن منزل هـا

 

چون که معمـاری شان حالی بود

حال مردم چقدَر عالی بود

 

هردلی خانه ی امّیـدی داشت

هردری غمزه ی «خورشیدی!» داشت...

 

حال، از خط طبیعت دوریم

همه با «زاویه ها» محشوریم

 

در  ودیوار، «کمان »کم دارند

این شکستی ست که از هم دارند

 

روح،دردرقوس وکمان می بالد

روح در زاویه ها می نالد

 

روح درزاویه سرگردان است

قوس: موسیقیِ «یاسبحان» است

 

چه سکوت است در این زاویه ها!

عنکبوت است در این زاویه ها

 

سوک دارد چقدر منزل ها

آه! ماتمکده شد این دل ها

 

دل مان حسّ قفس پیدا کرد

زندگی تنگ نفس پیداکرد

 

چقدر زاویه تنگ است این جا

همه اش آهن وسنگ است این جا

 

ما به سیمانکــــــده منزل داریم

غالبا درد مفاصل داریم

 

اُنس با آهن وسیمان سخت است

واقعا  دل چقدَر جان  سخت است

 

دل غریب است در این تنگستان

ریس علی !دادِ دلم را بستان

 

زخم این زاویه ها بر روح است

زندگی ها توببین مجروح است

 

چقدرفاصله داریم از هم؟

گله روی  گله داریم از هم

 

خط خود را که چنین کج کردیم

با خود وخلق خــــــــدا  لج کردیم

 

در برون زاویه ها چون افتاد

بین مان زاویه افتاد...افتاد!؟

 

غصه وغربت وسردی خوب است؟

باز هم«منزل فردی »خوب است؟

 

پَرِ معماری مان پرپر شد

خانه ها لانه ی بی کفتر شد

 

جای پَر، عصرِ«پُری» شد دیگر

همه چیزش «دکوری»شد دیگر

 

زندگی یک دلِ روشن می خواست

این همه فلسفه چیدن می خواست؟

 

این همه این صف وآن صف بس نیست؟

همه اش برده ی مصرف، بس نیست؟

 

نیست عمر من وتو بازیچه

این همه بشکن ونشکن «سی چه؟»

 

آب درکوزه صراحت دارد:

ساده بودن ،دلِ راحت دارد

 

***

چون که معماریِ ما گم شده است

خانه ها گورِ تفاهم شده است

 

آخ! معماری مان جبری شد

دور ازجان شما:قبری شد

 

طرح بیگانه چرا می سازند؟

خفقان خانه چرا می سازند؟

 

وای از هندسه ی بی معنی

آه از این همه دور از شأنی

 

مسکن مهر ومروّت این است؟

شأن «فرهنگ فتوّت» این است؟

 

این قفس خانه ی کبریتی چیست

شأن این ملت آزاد این نیست

 

سبک معماری اقلیمی کو؟

هنرقدسیِ «اِسلیمی» کو؟

 

«اُرُسی های معرّق» چه شدند

«مَعقِلی »های مدقّق چه شدند؟

 

چه شد آن «طاقِ مُقَرنَس» کاری؟

«پنج درهای» مسدّس کاری؟

 

حوض کو؟صفّه چه شد؟ کو ایوان؟

آن نهان خانه ی «نارنجستان»؟

 

اصطلاحات بهشتی چه شدند؟

مشق هایی که نوشتی چه شدند؟

***

عصرِ سودآوری وسرعت شد

هنر قدسی ما«صنعت»شد!

 

این نه الگوی فرنگی شده است

این :شترگاو پلنگی شده است...

 

مدنیت چو ز«مسکن»برپاست

اولین شرط تمدن این جاست!

.

نقش «فرهنگ ِ مجسم» این است

چه بگویم چه نگویم،این است:

 

نقش ما چون به پریشانی رفت

سبک اسلامی وایرانی رفت

 

چه تناسب،چه تقارن دارد؟

چه نشان ازچه تمدن دارد؟

 

چهره ی شهر،غریب است امروز

مرگِ فرهنگِ نجیب است امروز

 

دِرهمی چند به جیب آمده است

یوسف شهر، غریب آمده است

 

پدرم! یوسف کنعانت کو؟

دل خرّم، لبِ خندانت کو؟

 

پسران تو  چه بنیان کردند؟

خانه را کلبه ی احزان کردند...

 

گرچه معماری ما معلول است

پیش آینده بسی مسؤل است

 

بانیاکان  چه تسانخ داریم؟

پیش آینده چه پاسخ داریم؟

 

ما بریدیم چرا سلسله را؟

پرنکردیم چرا فاصله را؟

 

ماکه بر میهن خود  سر دادیم

پس چرا طایفه را پَر دادیم؟...

 

غصه  وغربت وسردی خوب است؟

باز هم «منزلِ فردی» خوب است؟

 

من شکستم ـ توشکستی...بس کن

ترک ارحام پرستی بس

 

 هم تو بد کردی ومن بدکردم 

تو می آیی من اگر برگردم؟*

مهدی مشکات/آبان1393

********************

پاورقی وپیوست شعری درشعر!

چنین چیزی هرچند مرسوم نیست اما ازآنجا که مثنوی های جدید بنده ،بیشتر اندیشگی بوده وبیش از آنکه دغدغه ی شعرگفتن واستانداردهای شعریِ متداول درآن مطرح باشد « پیام رسانی وعامه فهم بودنِ »آن برایم اهمیت دارد؛لذا مضامین وابیاتی که آوردنش درمتن  شعر ،ممکن است   ــ به هر علت ـ نظم ذهنی مخاطب را دچارنوسان کند ،به پاورقی منتقل می کنم وبرهمین اساس نیز ابیاتی که اندکی تخصصی تر بوده ونیازمند تامل بیشتراست را، به «پیوست» می برم .هم اکنون پاورقی آب درکوزه را مطالعه فرمایید تا متعاقبا نیز پیوست را تقدیم کنم:

 

پاورقی ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

هرچه این نقشِ برون ساده کنی      خاطر ازدغدغـــه آزاده کنی

هرچه بیرونِ توبســـــــیارتراست       دلِ هشـــیار،گرانبارتراست

أولیا،هرچه به حق پیشـــــــترند        ساده وساده ودرویش ترند

درصدف،گوهرِیکـــــــــدانه شدند        خالی ازکثرتِ بیگانه شدند

همه چیزش به حسابست وکتاب      منزل حضــــــرت اربابِ تُراب

درحــــــــــــــــــرم راه نیابد موری       جز به دستوری وچون مأموری

سعی کن تا حــــــــرمُ الله شوی        «فی بیوتٍ أذِنَ الله» شوی

تانیاید به حـــــــــــریم تو ،خسی        نبری زحمتِ هر بوالهوسی

                      گر «هوالله» طلــــب داری وبس

                     پاک کن: دل زهوس،خانه زخس

 

(پیوست ها را در صفحه بعدی مطالعه بفرمایید)

 

 

 


ارسال شده در توسط مهدی مشکات(بیاتی)

 

یادآوری: «آب درکوزه» عنوانی ست برای دو مثنوی که پیشتر مطالعه فرمودید  ومثنوی روان وهمه فهمی بود .امابرخی مضامین ونکات وظرایف این پیوست ممکن است برای عزیزانی که با سیرفلسفی مدرنیسم وهمچنین با فرهنگ واصطلاحات فلسفی آشنایی ندارند،کاملا مفهوم نباشد:

 

نه به عصر شــــــــــــتران بایدرفت               رو به سرچشمهِ جان باید رفت

این تمــــــدن چو خِــــــــــردوَرز آید               در پیِ حکــمتِ بی مرز آید

اصل سنت نه عقب ماندگی است              قرن ها تجربه ی زندگی است

ما به آن تجربه حاجـــــــــت داریم                ما عقب مانده ی استعمـــاریم

***

عصرسنت که نه بی مشکـــــــل بود          رازِ آبادی مـــــــــــــردم «دل»  بود

«دل»که گفتم نه فقط احساس ست         این سخن حرف روان نَشناس است

این نمـــــــــــادی ست ازآن نوش آباد:        آب در کوزه که نم پس می داد!

آب درکوزه چه شــــــــــــــرحی دارد؟          دیده ای کوزه چه طرحی دارد!؟

کوزه از جنس گِل و«طرح دل»است !          این همان فلسفه ی معتدل است

درتن کوزه طنیـــــــــــــــــــن پیچیده:          دل که نم پس ندهد خشکیده

مشکل عصـــــــــر مطَنطَن این است          همه ی حرف دل من این است

دل،«خــــــدا» دارد اگر دل باشد           همه را دارد اگر «دل»باشد

زندگی با دل اگر محشــور است           همه چیزوهمه جورش نور است

گِل نباید قفــــــــــــس دل باشـــــــد          زندگی این همه مشکل باشد

کوزه باآبِ روانش عشـــــــــق است           زندگی بادل  وجانش عشق است

 

***

دل امیراست ،اســــــــــیرش کردند            تن سفیر است  ،امیرش کردند

کوزه هـــــــــــــــــــا آب ندارند امروز           روحِ   ســــــــــیراب ندارند امروز

همه چیزش به«عــــــدد»شد دیگر            روح شان عین جسد شد دیگر

دل پر ازثقلِ تجســــــــــــــم کردند            بعد، قِســــــــــیانِ توهُّم کردند

بعد، بحـــران شد وحالا  حسّ شد :          بشریت چقدَر مفلس شـــــــــد

همه گم کرده ی چــــیزی شده اند          ناخودآگاهِ غریزی شده اند

بســـــــکه  احساس خسارت کردند         روی در«مکتبِ سود»* آوردند!

همگی تشنه ی سودند هنــــــــــوز         کافرِ بحرِ  وجودند هنـــــــــوز

غالبا کوزه ی خـــــــــــالی شده اند          گرچه با صد پُزِ عالی شده اند

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

*مکتب سود:همان اصالت سود(پراگماتیسم)است که امروزه روحیه ی غالب وفرهنگ رایج در دنیای مادی قرارگرفته و خودآگاه یاناخودآگاه ،محورومعیارهمه ی ارزشگذاری هاوانتخاب ها ست

................................................................................................................................

........................ پیوست آب درکوزه2............................................................................

گرچه با صد پُزِعـــــــــــــالی شده اند        غالبا کوزه ی خـــــــــالی شده اند

***

عصرما گفت:حقیقت «سود»است            واقعا هم که چه گل فرمودست!!

پس بگو حق چقدَر پرپر شـــــــــد!            عقل با صدتومنی هم خـــــرشد!

پس بگو  زَر  چقــــــــــدَر می نازد!            آدمی رنگ چـــــــــرا می بازد!

ارز،وقتی که شــــــــــــناورمی شد           همه چیز این وَر وآن وَرمی شد!..

سود وقتی که همان حق باشد           کمرِ حق همـــه اش  لَق باشد

سود ها چون عَرَضی تر شده اند              سودجویان عوضی ترشـــده اند

سودِ این عصر، ضرر آمده است                پدر جامعـــــــــــــــه درآمده است

***

عـلم،خوب است نشاید شک کرد            هم در این فلســفه باید شک کرد

اتفاقا خودشــــــــــــــــان شکاکند            گرچه در نقد ونظــــــــــــر،هتّاکند

جــــــــنگ با ایده ی مطلق   دارند            دردرون بانگ     انالحـــــــق دارند

شک به جـــــان همه انداخته اند             گورخود راخودشــــــان ساخته اند

راه پیش و پس شان مسدوداست            شک شان برخودشان مردوداست

شک در اندیشـــه ی سِرتق کرده            ارّه  در مذهب شــــــــان دِق کرده

عقـل هاپخته شد از شک وشِکال            روســــیاهی به که مانَد؟ به ذغال....

تاچنین فلســــفه در میدان است             علم ،یک مرکبِ سرگردان است

گرچه صد همتِ عالی کردند               نقش بر کوزه ی خالی کردند

همتی حمــــــله به گردون کرده              کاسه ی صبر زمین خون کرده

پیِ«تغــــــــییر جهان» آمده اند  *            همه درگیرِجهــــــــــــان آمده اند

پیِ ناموسِ زمیــــــــــــن افتادند               پس نوامیـــــــسِ خودازکف دادند

درزمین تخـــــــــــــمِ تلف افکنده               ریشـــــــه ی زندگی ازکف کنده

همه اش جنگ وجنون است امروز             چشم ها کاسه ی خون است امروز

چقدَرکلـــــــــــــــکل وماتم داریم!              چقـــــــــــدر ماه عسل کم داریم!

عمـــــر شادی چقدر کوتاه است              چه دلی از چه دلی آگاه است؟...     

زندگی حالِ قشـــــــــنگش رفته               چـــــــــــار دانگ از دلِ تنگش رفته

 آب،مسموم،هوا مسموم است                بله تغییر جهـــــــان معلوم است!

هردم ازنو خــــــــــــــبری می آید              خبری از ضـــــــــــــــرری می آید             

گفتم این قصه که«مابد کردیم                  عصرسردی ست ـ بیا برگردیم»

***

این به معنای عقب رفتن نیست                زندگی جای عقب رفتن نیست

این بدیهی ست که عاقل باشیم               چه کسی گفت که جاهل باشیم؟

لیک این جنگ وجنون عاقلی است؟           یا که تکرارهمان جاهلی است...

عقل«کمّی» شد و کمّ تجربه شد             این همه تجـــــــــربه هم تجربه شد

عصــــــــــــرما عُنصرِ«دل» کم دارد             عقلِ این عصــــــــر،فقط «کمّ» دارد*

کمّ دقیق است ولی میزان نیست              داوری جز به «دل انسان» نیست!

عقل، چون وزنه ودل «میزان» است     دیدی این عصر چه نا میزان است؟

خوانده ای سوره ی اَلرَّحمــــان را؟              سرکشی کردنِ از مـــــــــیزان را؟

ســازِ دل ها که چنین ناکوک است              کمّ وکیفیّتِ آن  مشـــــکوک است

یوســـــف دل که در این چَه  باشد               گرگِ  پنــــــــــــــدار ،موجّه  باشد

هرکسی فهـــــــــم خودش را دارد               گرگیِ وَهـــــــــــــمِ  خودش رادارد

تا  محک منحصراً   ناسوت است                  عقل درمحــــکمه ی طاغوت است

درکِ محســـــــــوس، حدودی دارد             دلِ ما چشــــــــــــمِ  شهودی دارد

ما که بی چشمِ شهود آمده ایم                  همه درگیرِ حــــــــــــــدود آمده ایم

بسکه هرکس به خطا،دستی کرد                «فیـــــــــــلِ تاریکیِ » ما  مستی کرد

همه از حــــــــــدّ  گذراندیم این جا                چقـــــــــــــــــدَر  بد گذراندیم این جا

زندگی حد  وحــدودش خوب است                 عقل با چشمِ شهودش خوب است

کمّ نباید قفــــــــــــــس دل بشود                  زندگی خرج مســــــــــــــایل بشود

عصر بی «دل» همه شورِ هوس است            زندگی آب قلــــــــــــــیل نجس است

رو  به سرچشمه ی دل باید کرد                    آب درکوزه ی گِـــــــــــــــــــل باید کرد

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

*کارل مارکس: وظیفه ی ما «تغییر جهان »است نه تفسیر آن!

[بله تغییرجهان رادیدیم     سیر بدبختی آن رادیدیم!]

*هرگزاره ای که به عدد ورقم(کمیت)درنیاید فاقدارزش علمی ست !ـ از افاضات عصرجدید

(البته  این (هردو)سخن رامیتوان درفضای متعالی دیگری بامبانی عرفان توحیدی

 

تقریرکرد اما  ازنظرما تلقی وتعریف پوزیتویستی موجود،بسیار ناسا ز و بی اندام است)


ارسال شده در توسط مهدی مشکات(بیاتی)

   با سلام و سپاس از وقت ارزشمندتان که صرف نوشته های این بنده می کنید ؛ اگرمیخواستم فقط سروده هایی را که درفهرست دغدغه های کنونی ام هستند بیاورم ،قاعدتا هیچ یک از غزل ها وسروده های عاطفی ـ جز تعدادانگشت شماری از آنها ـ را نباید منتشر می کردم .بنابراین ، انتخاب ونشر سروده های قدیمی ام، عموما  علت  وانگیزه ء ادبی وشعری دارد وبس..

               ***                    

تا آمدم من ،شعرهایش رانهان کرد

حتی خودش رانیزبی نام ونشان کرد

«ظرف مرابشکست لیلی»راشنیدی؟

من نیستم مجنون ولیکن او گمان کرد...

              ***

من سالهایی چند درگیرتوبودم

شاید به نوعی تحت تاثیرتوبودم

چون فکرمی کردم تواهل آسمانی

من ساده دل تسلیم تقدیرتوبودم

            ***

این اعتراف تلخ یک مرد است دیگر

دنیاهمینجوراست  ، نامرد است دیگر

گاهی دلت گرم است مثل سالهاپیش

گاهی دقیقامثل من ،سرداست دیگر

           ***

آن شب که دیدم چهره ات معنا ندارد

فهمیدم این دلدادگی ها،جا  ندارد

فهمیدم این دل،سادگی هایش زیاداست

تشخیص «گنجشک ازقناری»راندارد

         ***

خوب است تصویرتورادیدم من این بار

دیگربدون هیچ تردیدم دراین کار

دیگرتورا آن گونه می بینم که هستی

یک کوچکِ معمولیِ این کوچه بازار..

       ***

بایدازآن سرداب می رفتم که رفتم

بایدپیِ مهتاب می رفتم که رفتم

دیگرملالی نیست ـ باشی یانباشی

بایدبه عشق ناب می رفتم که رفتم

     ***

مانند « بسم الله وجان ّ*»بودیم،رفتیم     

تیری گرفتارکمان بودیم  ،رفتیم 

ای من چومرغِ وحشی ازبامت پریده

باری اگربارگران بودیم رفتیم...

 

.......................................

 *  جانّ:جنّ

 

·          


ارسال شده در توسط مهدی مشکات(بیاتی)

هوهو تَنَنا ،حیــــــــــــــــــدر به درآ              به درای صــــبا به صلای قمر

                                 هوهوحیدر تَنَنا حیدر

ای شـــیر جهان ازبیشــــــــــه ءجان           بازآ به میــــــان با صد کَر وفَرّ

                                هوهوحیدر تَنَنا حیدر

به مجـــــــــــــال توشه زخیال تو مه           چون خـــــــیل شبح رفتم زنظر

                                هوهوحیدر تَنَنا حیدر

مهِ من شــــــــــــهِ من خوش فرّهِ من         مرو از رهِ من ،پس وپیش وزِبر

                                هوهوحیدر تننا حیدر

ای قبــــــــــــله ء دین بتِ کعبه نشین        بنشین بنشین بنشـــــین دربر

                                هوهوحیدر تننا حیدر

مژه صف زده ای خوش دف زده ای           رَفــــــــرَف زده ای بر زهره مگر؟

                               هوهوحیدر تننا حیدر

مولای دلم !ســـــــــــــــودای دلم!           رســـــــــــــــوای دلم بردار وببر

                               هوهوحیدر تننا حیدر

نی مطـــــــــــــرَبَکم، چون نی لَبَکم          دل،دل،دلَکم مشـــــــــکن تودگر

                              هوهوحیدر تنناحیدر

خون شــــــــــــــد دل من، بازآ  ز خُتن       ای نافه شـــــــکن ـ پیچیده کمر

                               هوهوحیدر تننا حیدر

هی هی صنمـــــــــــــــــــا! ابروبنما          هم قـــــــــــبله نما هم قبله نگر

                              هوهوحیدر تننا حیدر

جانکــــــــــــــــــــاه منی دلخواه منی        تو ماه منی ،من شمع سحــــر

                               هوهوحیدر تننا حیدر

درویش توام در کــــــــــــــیش توام          دلریش توام  شــــــب تا به سحر

                               هوهوحیدر تننا حیدر

از آب وگـــــــــــــــلم بردی چو دلم          نی نی مَهِــــــــــــــلم تا مانده اثر

                              هوهوحیدر تننا حیدر

خَمّارِ جهان! خمـــــــــــخانه ء جان!         مستی  مَسِــــــــتان از جان بشر

                              هوهوحیدر تننا حیدر

ای دست خــــــــدا ای مست خدا         ای بسته خــــــــــــدا بر غیر تو در1

                              هوهوحیدر تننا حیدر

موسی قَبَسی ،عیسی نفَــسی          گل کرده بسی زین ســـــــرِّ سَمَر:

                                 هوهوحیدر تننا حیدر

عبد صــــــــــــــــمدی، صنما احدی         مولا مددی مددی حیــــــــــــــــــــدر

                                هوهوحیدر تننا حیدر

                                                             خاک آستان ـ مهدی مشکات1377

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 

1ـ سدّالابواب الابابه :پیمبر.ص.به امرالهی همه درها ی مسجد،جز درخانه ء علی .ع.را فروبست


ارسال شده در توسط مهدی مشکات(بیاتی)
   1   2      >