سفارش تبلیغ
صبا

مهدی مشکات ـ شعرونظر

اشاره:

ازمهم ترین تفاوت های بنیادین تمدن موجود با تمدن موعود ، این است که :تمدن موجود ، تمدنی "بشری" وتک لایه انگار است .حال آن که تمدن موعودِ ادیان ،تمدنی "انسانی" بوده و همه ی سطوح وساحت های انسان را تربیت وتعالی می بخشد.  اکنون مثنوی "صبح انسان " نیز ناظر بر همین معنا بوده وشعر بشارت باری ست در برابر مثنوی"عصربد" که پیش ازین آوردیم

 

***

عصربد گرچه بَتَر خواهد شد

این سیه نامه، سحر خواهد شد

 

گرچه بد گفته  و بد می بینم

من به پایان بشر خوش بینم*

 

هرشبی صبح امیدی دارد

"عصربد" نیز نویدی دارد

 

بعدازین عصر که درخسران است

عهد ما عهدِ خودِ انسان  است

 

آی انسان که تورا گم کردیم!

ما به  تقویم توبرمی گردیم

 

عصرِ تاریخِ سفالی طی شد

نقش بر کوزه ی خالی طی شد

 

این تَنستان به هدف خواهد رفت

نه به فرجام علف خواهد رفت

 

آی انسانِ به گِل مانده هنوز!

پشت دروازه ی دل مانده هنوز!

 

نکند صرف سفالان بشوی

طعمه ی دشت شغالان بشوی

 

این نه هنگام تنزل باشد

عصر ما عصر تکامل باشد

 

می شودما به خدا برگردیم

وقراراست ! که مابرگردیم

 

****

عصر پایان بشر نزدیک است

صبح انسان چقدَر نزدیک است!

 

صور،دردست ملک آماده

نقش ها درملکوت افتاده

 

این همان مرحله ی پایان است

وخدا منتظر "انسان"  است

 

نکند در دلتان غم باشد

نکند شادی تان کم باشد

 

های! آیینه ی شاهنشاهی

صورتی بهتر ازین می خواهی؟

 

به خدا چشم تو واخواهد شد

دل ماجای خدا خواهد شد...

 

چون خدا در دلِ آدم باشد

می شود چیزِ دگر کم باشد؟!

****

ما جنینیم وپلیدی داریم

جشن میلاد جدیدی داریم

 

بازکن صفحه ی تقویم ات را

 گوش کن سوره ی تکریم ات را

 

عطر گل وقت سحر می بارد

سحر این سوره شنیدن دارد

 

تپش جان جهان گوش کنید!

از رگ گردنتان گوش کنید:

 

ایها الناس! چرا   غم دارید؟

تاخدا هست چه ماتم دارید؟!

 

دنیا قصه ی تکراری نیست

هدف از قصه، گرفتاری نیست

 

آب در چشمه ی معنایی هست

آخرِ قصه خبرهایی هست

 

تا دراین پیله واین پنداری

این چنین نیست که می پنداری

 

عالم پیر،جوانی دارد

عید نوروزِ جهانی دارد

 

دلِ من! آینه راسر زده ای؟

بازشو! باز که چنبر زده ای!

 

سفره کو؟آینه؟ قرآن ؟شب بو؟

عیدشد!...سفره ی نوروزت کو؟

 

خبر فجر به بامت نرسید؟

بوی یوسف به مشامت نرسید؟

 

شک  دراین کوزه ی خالی کردی؟

توهمینی؟! چه خیالی کردی؟

 

چشمه ای هست دراین آبادی

ازچه رو تشنه به خاک افتادی؟

 

آی قحطی زده ها! انسان ها!

یوسفی هست دراین زندان ها...

مهدی مشکات/1394

قسمت دوم این مثنوی در صفحه بعد

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

*گرچه بدگفته وبد می بیـــــنم    من به پایان بشــــــــر خوش بینم

پاسخ اینهمه بد "انسان"است    بهترین فلســـفه این برهان است:

گرخدا درگِلِ انســـــــــان بدمید    پس دَمِ آخــــــــــــرِ ما   باید دید !

چون  دم اولِ  ما حــــــق باشد     دم آخــر، همه "یاحق" باشد(!)...

عصـــــــــــــربد جای  تامل دارد     خـــــــــار اگر هست سرِ گُل دارد

ریشه گُل،سرگُل وآخر همه گُل    این جهان گُل شود آخر در کـــــلّ

تنِ پر تیــــــــــــغ، سرِ  گل دارد     باغبان  خوب تحمـــــــــــــّل دارد



ارسال شده در توسط مهدی مشکات(بیاتی)

شب اگر پیش تو قبحی دارد

سحری دارد وصبحی دارد

 

سحری هست! خدا می داند!

خبری هست! خدا می داند!

 

با وجودی که سیاهم ـ سردم

سحری هست که حسّش کردم

 

ایهاالناس! مهیا باشید!

صبحدم خواب مبادا باشید!

 

صبحدم خواب حرام است اَلیوم

کارِ شب نیز تمام است  الیوم

 

زود باشید کمی دیر است این

آخرین رکعتِ تغییر است این

 

این نسیمی ست که ردّ خواهد شد

"عصربد" حبس ابد خواهد شد

 

فرصت خوب شدن ردّ نشود!

حالتان تا به ابد بد نشود!

 

بشتابید! زمان آخر شد!

آه ، گفتم من وقلبم سِرّ شد

 

در دلم سُمّ ستوراست انگار

ضربان های ظهور است انگار

 

امشب آشفته ی گیسو شده ام

زخمیِ گوشه ی ابروشده ام

 

گوش کن! وقتِ کمانی داریم

نه جز این خط ونشانی داریم

 

مابه پایان زمین نزدیکیم

وبه آن صبحِ برین نزدیکیم

 

وقت اندیشه نداری دیگر

تو، به جز ریشه نداری دیگر

 

نوحِ طوفان زده باید باشی

نه به کوه آمده باید باشی

****

عصر"اندیشه" به پایان آمد

صبح شد! "دیده" به میدان آمد

 

صبحدم چشم سیاهت واکن

این جهان آینه دارد ـ "ها" کن!

 

تو،به گیسوی خدا خوابیدی

اندکی خوابِ پریشان دیدی

 

بازکن نرگس خوشبین ات را

پس بزن خنده ی شیرین ات را

 

ای دل ای داغ شقایق دیده

دیده!  ای سرمه ی شب برچیده

 

تازه کن سرمه ی چشمانت را

مژدگانی بده مژگانت را

 

گوشه ی ابروی یار آمده است

خبر چشم خمار آمده است

 

عاکف میکده باید باشی

مستِ مست آمده باید باشی

 

سرِ پیمانه نداری برگرد

دل دیوانه نداری برگرد

 

تازه اول قدمِ این راه است

اولِ اولِ بسم الله است

 

تو و من ، او، همه ـ انشاالله

هرکه دارد سرِ "ما" بسم الله

****

ای خداوندِ احَد!  بد کردیم

مابه دامان توبرمی گردیم

 

آه از جور زمان یا الله

غُرَما شد دلمان یا الله

 

دیگر از تیغ وطلا خسته شدیم

دیگر از غیر تو ما خسته شدیم

 

خسته روح  از سده ها بر گشتیم

مثل  غارت زده ها برگشتیم

 

آدم آن روز که گفتی تو" اَلَست"

مست پیمان شد وپیمانه شکست

 

ما هم آن وارث آدم هستیم

گر شکستیم، زدستت مستیم

 

باز پیمانه تمــنا   داریم

ربنا!  حالِ "ظَلَمنا" داریم

 

تو نبخشی، که ببخشد ما را؟

چه کنی این همه انسان ها را؟

 

ما  تباهیم ـ خودت می دانی

بی پناهیم ـ خودت می دانی

 

از دل هم، همه طرد آمده ایم

کس به کس رحم نکرد آمده ایم

 

تو بفرما ، تو که الرّحمانی

تو که درد همه را می دانی...

 

****

گرچه بد کرده ولی بیداریم

ماشهیدان خدایی داریم

 

چارده قرن، سیه پوشیدیم

اشک حسرت چقدَر جوشیدیم

 

اینک آن صبحِ سپید آمده است

چشم یعقوب به دید آمده است

 

غم مخور گرچه زمین خشکیده

بوی یوسف همه جا پیچیده

 

لشگر آدم اگر خورده شکست

علَمی هست وعلمداری هست

 

آدمِ خســـــــته ! بیا برگردیم

کو  درِ بسته؟ بیا برگردیم        

                                     مهدی مشکات/آذر1393         


ارسال شده در توسط مهدی مشکات(بیاتی)

 با ویرایش جدید

"""""""""""""""""""""""""""""""

 

مجموعه ی

        آه بانو!

                       به امید روز «زن» 

                          تقدیم به کدبانوهای هنوز

                               ****

 [برخی مضامین این مثنوی،ناظر به مثنوی های قبلی: "عصربد"و"قوطی ابله سازی" ست.]

 

 

 

قســـــــــــــــــــــــــــمت اول:

 

ما به ناموس جهان بد کردیم

همه راباخودمان بدکردیم

دل بر آن جعبه ی جادو بستیم

راه رابرهمه ازتوُ بستیم

تا به این پنجره عادت کردیم 

از درون با خودمان هم سردیم

 

دیگر افسردگی عادی شده است 

زندگی مرده و مادی شده است

دل به« دنیای مجازی »بسته 

از خود و خلق خدا دلخسته

تکیه بر چرخه ی مصرف دادیم 

بعد، فرمان خود از کف دادیم

چه جفا با زن و دختر کردیم!

عشق را منشی دفتر کردیم...

***

ما نگوییم جدل باید کرد 

صورت مسأله حل باید کرد

دعوت ما به «خودِانسان» است

راستی خوب شدن آسان است

 

بله! مایی  که به خود بد کردیم 

می توانیم به «خود »برگردیم:

مثلا :بچه! محل! همسایه!

مثلا :خانه ی بی پیرایه!

مثلا :قوم خودت! اصلا زن! 

مثلا: شیشه ی جادو بشکن!

به خدا شاخک شیطان است این 

علت عمده ی  بحران است این

 

از زمانی که «اریل » آمده است                      /اریل:آنتن

 چه بلایی سر ایل آمده است؟

دلِ پیوند نداریم انگار 

میل فرزند نداریم انگار

همه کار و کس مان «تی.وی» شد 

واقعا هم که عجب دیوی شد!

 

خون ما کرده در این شیشه، امان!

سرد شد خویشی و خونجوشی مان                                                                                                      

دل ازین شیشه بشو،یک دو سه ماه                                                                          

گل کند بخت تو انشاالله

 دیو اگررفت، پری می آید

هر دم از باغ ،بری می آید

باغ یعنی «دل» و گل ،همچون«زن» 

گوش کن بلبل دور از گلشن:

***

َاصل زن فلسفه ی  گل دارد 

دامن از باغ تکامل دارد

زن که پیغمبر احساسات است 

مادر و مهتر احساسات است

پای بر فرق بهشت آورده 

خانه را غرق بهشت آورده

 

زن که حساس ترین ادراک است

تپش مهر خدا در خاک است

زن که هنگام تبسم با آن

از خدا خانه شود گلباران

زن که اینقدر شکر می ریزد

از هر انگشت هنر می ریزد

 

زن که اندیشه ی  قمصر دارد

عطر در شیشه ی  همسر دارد

زن که محبوب پیمبر شده است

خوش به حالش چه معطر شده است

یعنی از محمل ناز آمده زن

همره عطر و نماز آمده زن

چه کسی خوبتر از زن دیده؟

خوب ها را چه کسی زاییده؟

 

 

***

 

دامنی غرق ملک دارد زن

مثل دریاست ـ نمک دارد زن

بسکه مانند ملک، معصوم است

چشم نامحرم از او محروم است

مینیاتوریِ عشق است انگار

یا خودِ حوریِ عشق است انگار

چشم عشق است ـ ببین اشکش را

پاک کن زودتر این اشکش را ... 

 


 قســـــــــــــــــــــــــــــــــــمت دوم:


***

زن لطیف است ،خفیفش نکنید!

آلت دست کثیفش نکنید!

گوهر است این ،نشود بازیچه !

اصل «آزادی زن» یعنی چه؟

زن خودش مادرِ آزادی هاست

بانی و بانوی آبادی هاست

 

مثل لیلی که به محمل باشد

زن دقیقا مثَلَش «دل» یاشد

دل در این سینه کجا در بند است؟

این نه بند است که این "پیوند" است

دل در  این تن شریان ها دارد

عالم از زن جریان ها دارد

پس ببین معنی پیوند این است

معنی همسر دلبند این است

 

تپش دل تپش تن دارد

زندگی هم تپش از زن دارد

خانه از دست زنان می چرخد

دورِ زن پس دو جهان می چرخد

پادشاهان که جهان می گیرند

دل مهم است وزنان می گیرند

بله مردان سرِ کارند اینجا

بانوان خوب سوارند اینجا ... !

 

این همه گفتم اگر« زن» باشد

نه که تنها تن و مانکن باشد

همه ی فلسفه ی زن، "تن"  نیست

آدمی زاده که گاوآهن نیست

مظهراسم"لطیف" است ـ آری                                     

جسم،با روح ،شریف است ـ آری *

.....................................................

   * تن آدمی شریف است به جان آدمیت (سعدی)                                                                                                                                            

 

 

 

 

نه فقط غمزه ی  لیلی دارد

یک جهان ثروت ملی دارد

زن، نماد نمک و تمکین است

شور و آرامش دنیا  این است

توببین ماچقدَر دلسردیم!

زن اگر"زن"بشود ما مَردیم

زن ایرانی اگر برمی گشت

عصر بد، مشرق دیگر می گشت

پشت هرمردموفق...دیدی؟

من موفق نشدم...فهمیدی  ؟

 

***

زن نه بازار و بزک کم دارد

دلِ حوّا سرِ آدم دارد 

ما اگر کاملا آدم بودیم

فکرِ آزادیِ با هم بودیم

 

زن گل است این دل اگر دل باشد

گل نباید همه جا  وِل باشد

این که هفتاد قلم می خواهد

شهربانوست ، حرم می خواهد

حرمش باش حرامش نکنند

مرغ عشق است به دامش نکنند ...

***

پیشتر نیز خطا می کردیم

به زنان باز جفا می کردیم

سطح اندیشه که پایین تر بود

زن گرفتار تر از شوهر بود

مرد اگر هر شر و شوری می کرد

زن فقط سنگ صبوری می کرد

 

مرد اگر دغدغه اش کارش بود

زندگی بر سر زن بارَش بود

مادران شمع شبستان بودند

چقدَر مثل شهیدان بودند

گرچه دین بوسه زَدَستش بر دست

زندگی پینه به دستش می بست..

 

حال، از این ورِ بام افتادیم

حق زن را کف دستش دادیم!

عصر ما مدعیِ زن شده است

زن چراغش بله روشن شده است

شهر و بازار، چراغان از زن

خانه ها شام غریبان از زن

عصر آزادی زن شد دیگر

و اصالت به بدن شد دیگر

زن عروسک شد و مامانی شد

راه افتاد وخیابانی شد

 

عصر ما عصر مزخرف شده است

زن فقط آلت مصرف شده است

عصر پرمصرفی و شیکی شد

زن عمل کرد و پلاستیکی شد

خوب بازار عمل هم داغ است

وای بر هرکه دماغش چاق است ... !

زن،«به روز»آمدوشب شد روزم

برو پروانه، خودم میسوزم ...

 

قســـــــــــــــــــــــــــــــمت سوم

***

عصر دلسردی و قهر آمده است

مهد کودک پُرِ شهر آمده است

خانه ها کلبه ی احزان شده اند

سالمندان چو غریبان شده اند

جای بی بی همه سی دی داریم

تربیت های جدیدی داریم

 

برکت خانه ی  ما بی بی بود

رونق زندگی از نی نی بود

زن که از خانه روان شد دیگر

زندگی برگ خزان شد دیگر

همه گم کرده ی چیزی شده اند

ناخودآگاهِ غریزی شده اند

هرکسی در به درِ چیزی شد

دوره ی دوری و پاییزی شد ...

***

نیم زن دغدغه ی  مادری است

باقی اش  همسری ودلبری است

ما به آن نیمه جفاها کردیم

راه بر نیمه شدن وا کردیم

زن که در  مادری اش لک برداشت

همه ی فلسفه اش شک برداشت

چون که آن دغدغه را از کف داد

لا اقل نیم بهایش افتاد

 

عصر نامادرِ بد همسری است

صِرف مصرفگری و دلبری است

خسته از نی نی و نِق نِق شده اند

خودشان آینه ی  دق شده اند

 

زن فقط آینه را می فهمد

نازو بازار و...چه ها می فهمد

ای زنان گنج نهان در بدنید

اینقدر چوب حراجش نزنید

نیست این خلقت ما بازیچه

اینقدرعشوه گری یعنی چه؟

ای که در آینه ها می گردی

بله گنجیست که خود گم کردی

 

نه فقط صورت ماهی داری

گنج پنهانِ الهی داری

اصل و نسل همه از دامن کیست؟

روح تاریخ بشر در تن کیست

کیست مسئول عواطف؟ مادر

حلقه ی وصل طوایف:مادر 

 نه فقط چشمه ی یک احساس اند

مادران:کوثرِ حق الناس اند

مردها هرچه که سرور باشند

پیش مادر همه نوکر باشند

هی ننازیم که قوّامانیم*

ما علف بچه ی  این مامانیم ...

....................................................................

*الرجال فوّامون علی النساء

 

 

 

***

شاعران خوب ادب می کردند

از زنان نام نمی آوردند

زن که اسطوره ی  هر دیوان بود

در تپش های غزل پنهان بود

نام زن کی به غزل می گفتند؟

به دو صد پرده، مَثل می گفتند

تا حرم نشکند از هر خاتون

شُهره لیلا شد و رسوا مجنون

نه که این غیبت بانو می شد

باعث هیبتِ بانو می شد

ولی امروز،حراج است این عشق

ادبیاتِ مزاج است این عشق

  عصرما چون ادبِ عشق،شکست

غزلش عین خداحافظی  است...

 

***

زن چرا این همه ارزان باشد؟

دیدنش بر همه آسان باشد؟

سرگِران چون گُلِ نرگس خوب است

متکبر چو «پِرَنسِس» خوب است

نکندمثل عروسک باشی

اهل زیباییِ کوچک باشی

مثل انگشت نماها  نشوی!

عسلم!سینیِ حلوا نشوی!

نیمه ی  دلبری ارزان نشود!

همه اش خرج خیابان نشود !

عشق، درپرده نهانش زیباست

عاشقی باضربانش زیباست ...

 

***

نه که زن خانه نشین باید کرد

بل در این حلقه نگین باید کرد

زن نگین است و چو گل خندان است

مرد چون حلقه و چون گلدان است

گو تو گل باش که ما گلدانیم

رسم قوّام شدن  می دانیم

 

***

ما نگفتیم زنان سر باشند

سخن این بود که «همسر» باشند

بس کن این حرف بد تکراری:

مردسالاری و زن سالاری

مکتب عشق اگر هست اینجا

چه کسی هست  فرودَست اینجا؟

مرد با زن چه تفارق دارند؟

شمع و پروانه توافق دارند

عشق چون رهبر دلها باشد

راهبُرد همه لیلا باشد

همه امروز تلاطم دارند

عاشقان خوب تفاهم دارند

تا که هرکس به سرش یک سوداست

نرخ آمار جدایی بالاست

همه گر یک سر و سودا بشوند،

همه گر عاشقِ والآ بشوند

مشکلات همه حل خواهد شد

زندگی مثل عسل خواهد شد ..

 

قســــــــــــــــــــــــــــــــمت چهارم:

***

قومی از نقد جهان ترسیدند

مصلحت یکسره در این دیدند

که زن از خانه روان باید کرد

فکر اوضاع جهان باید کرد

تانگویند که "استبداداست!"

تابگویند که "زن  آزاداست!"

زن به کار آمد و بازاری شد

بعد دیدیم که ابزاری شد

واقعا ارزش زن را دیدیم:

«زن گل است» و چقدَر گل چیدیم!

 

زن که یک ثروت ملی بوده

پی صنّار چرا فرسوده؟

این به حکم خرد است؟ این دین است؟

واقعا ارزش بانو این است؟

عصر من دین مرا عصری کرد

نه زنش زن شد و نه مردش مَرد

دینشان «دِرهمِ» شان شد دیگر

صبح تا شب کم شان شد دیگر

کس دل شاد ندارد حالا

وقت آزاد نداردحالا

همه سرگرم و دل از هم سردند

پشت هم را همه خالی کردند

 

دین و دینار که غاتی بشوند

مرد و زن نیز رباتی بشوند

ارتباطاتِ رُباتیک است این

حاصل عصرِ« پراتیک» است این

همه جا صرفه و مصرف اصل است

این تمدن به چه دیگر وصل است؟

این جهانی که از آن ترسیدیم

«من غلط کردم»ِ شان نشنیدیم؟!...

 

***

نه ز بحران تمدن جَستیم

روی در زاویه ی  بن بستیم

دیر یا زود، عیان خواهد شد

بعد از این مهر، خزان خواهد شد

پیری از چهره شناسند و چروک

نسل ما را تو ببین سبک و سلوک!

نسل ما میل تجرد دارد

چه کسی حال تعهد دارد؟

عصر دنیای مجازی شده است

«عشق»هم مسخره بازی شده است

دختر ارزان شد و مهریّه گران

تو خودت معنیِ این قصه بخوان!

ای قلم بشکنی ان شاءالله

برسان مرگ مرا یاالله ...

 

ما پر از زمزمه ی پاییزیم

برگ مان را خودمان می ریزیم

ما به جمعیت خود خندیدیم

ناگهان پیریِ آن را دیدیم

عصر دلسردی و کم پیوندی ست

عصر پاییزیِ تک فرزندی ست

نسل ما«خاله» ندارد فردا

ایل و دنباله ندارد فردا

عصر بی آیِشِ سرماکیش است

نکند فصل دِرو در پیش است؟

***

گرچه بن بست جهان است اینجا

راهِ ما « مادر»مان است اینجا

آی مادر که تو را گم کردیم

ما به دامان تو بر می گردیم

ما کویریم ـ غروبی پر درد

مادر ای چشمه ی خوبی برگرد

ما سرِ ترک لجاجت داریم

ما به دامان تو حاجت داریم

مادر ای حسّ مقدس ـ اما ...

«مضطرب حال مگردان مارا»

 

ای که آرامش عالم بودی

ما اگر زخم، تو مرهم بودی

زن که بودی تو« سَکَن »بودی تو

کوثرِ حبِّ وطن بودی تو

رفتی ای چشمه! لجن شد دنیا

زخمِ وامانده دهن شد دنیا

رفتی وخون پیِ خون آمده است

همه جا جنگ وجنون آمده است

نسل پرپرشدگانیم آخر

توکجارفته ای آخرمادر؟

 

توکه بودی بنی آدم بودیم

همه اعضای تنِ هم بودیم

توکه رفتی همه ره کج کردند

همگی باهمگی لج کردند

توکه رفتی چقدربدشده ایم

همگی ازدل هم ردشده ایم

توکه رفتی همگی دلسردند

توبیایی همه برمی گردند

ننه!سرمازده ما کزکردیم

کی به دامان توبرمی گردیم؟  *  /مهدی مشکات /خزان 93

"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""" 

*قرآن کریم یکی ازفلسفه های اصلی زن وازدواج را در سکونت(آرامش)اعلام می فرماید (سوره روم، آیه21 ).پس زن،به عنوان مایه،ومحور سکونت آفریده شده است؛ وحالا اگر شاهد اینهمه ناآرامی در نهاد جهان امروز شده ایم واگر شاهد هرگونه هرج ومرج واضطراب وگسیختگی فرهنگی و روانی وخانوادگی هستیم ؛علت میدانی اش همین است که : مایه ومحور سکونت را از خانه ها به کوچه وبازار کشیده ایم و...دندمان نرم

 

*نیم زن دغدغه ی مادری است   باقی اش همسری ودلبری است:

 این بیت که در این مثنوی خواندید،نیازمند توجه وتوضیحی ست که دراینجا به اختصارعرض می کنم:

گاه ازبرخی روایات دینی،برتری مرد،بر زن  استنباط میشود ؛وگاه نیز ازبرخی اشارات ونکات 

دینی،می توان مقام زن را بالاتر دانست! به نظرمی رسد کلید حل این معما،در توجه به همین

نکته بوده،واینگونه بتوان گفت که :اگرچه جنس زن،به خودی خود،برترازمرد نیست؛اما درزن یک

استعداد وقابلیت مقدسی به نام "مادری" وجود دارد که شبیه ترین ویژگی یک انسان به خداوند

مهربان است. اکنون وقتیاین قابلیت شکوفا شود،زن را به مرتبه ای ازخداگونگی وخلافت اللهی رسانده

و به مقاماتعالیه ی ایثار وشهادت ومجاهدت نیز نائل می کند ؛ازطرف دیگر به خاطر اینکه منشـــأ

اصلی تولید وتربیتانسان نیز در درون ودامن مادراست؛لذا (به این دوعلت یادشده)هــــــــــر بانویی

با رسیدن به مقام مادری،اوج وعظمتی پیدا می کند کهمردان از ازین موهبت،محرومند. همچنین وبه بیان دیگر

می توان گفت :انسان به خودی خود دارای شأن "تقدس" نیست؛بلکه تنها استعداد تقدس یافتن را خواهدداشت؛

حال،مردان بوسیل? عبادات وریاضات ومجاهدت های نفسانی وشرعی می توانند به شأن تقدس،وبه مقام قدیسان

دست پیداکنند؛لیکن در بانوان موحد وپرهیزگار،این ویژگی وجود دارد؛که به صرف رسیدن به مقام مادری،(بسیارسریع تر ازمردان)

خلعت قداست برتن می کنند. نتیجه، اینکه : زن اگرمادرنشود یا دغدغه ی مادری نداشته باشد؛

نمی تواند مدعی هیچگونه برتری برمرد باشد؛اما وقتی به مقام مادری رسید؛اینجاست که :

مردها هرچه که سرور باشند        پیش "مادر" همه نوکرباشند

اما درپاسخ به این پرسش که :پس تکلیف بانوان نازا چه می شود؟ باید عرض کنیم:                                                                                                                                        

بدون شک،اگر بانویی نازا بوده، اما نیت وعلاقه وعزم  مادرشدن داشته باشد ؛او هم به فحوای

"انماالاعمال بالنیات" مادر محسوب شده و به مقام مادری می رسد.بلکه می توان گفت یک فضیلت دیگری

هم خواهد داشت؛ آن هم اینکه حسرت وعشق مادرشدنش بیشتراز سایر زنان است؛و لذا هم اجر مادری

را بخاطر"نیت"اش می برد؛ و هم اجر ابتلا ونقص عضو داشتن را خواهد برد؛که البته همین بانوان نیز می توانند،این

سرمایه ی محبت ومهربی پایان خود را با سرپرستی یک کودک بی سرپرست،سه چندان کنند


ارسال شده در توسط مهدی مشکات(بیاتی)